Αυτή η σφαίρα δεν ήτανε τυχαία ,Κάτω τα χέρια από τη νεολαία

Ήταν 6 Δεκέμβρη 2008. Ένα ήσυχο σαββατιάτικο βράδυ σαν όλα τα άλλα. Όχι όμως και για τον  νεαρό μαθητή Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο. Για εκείνον δεν ξημέρωσε πια ποτέ. Το δωμάτιό του έμεινε για πάντα κενό…

Τα νέα έκαναν αμέσως τον γύρο της χώρας. Αστυνομικός δολοφονεί εν ψυχρώ δεκαπεντάχρονο μαθητή στα εξάρχεια. Οι πρώτοι άνθρωποι έσπευσαν στο σημείο λίγη ώρα αργότερα. Η πρώτη συγκέντρωση είχε κιόλας προγραμματιστεί για το επόμενο πρωί. Η ιστορία γράφτηκε. Οι γιορτές αναβλήθηκαν. Η εξέγερση ξεκινούσε.

Για τις επόμενες 40 ημέρες η Αθήνα και ολόκληρη η Ελλάδα έβραζε. Καθημερινά, χιλιάδες νέοι έβγαιναν στους δρόμους. Φοιτητές, μαθητές, καθηγητές, γονείς ,νέοι και γέροι . Κάποιοι προσέφεραν λουλούδια, άλλοι πετούσαν νεραντζιά, μερικοί άναβαν κεριά, πολλοί απλά καθόντουσαν. Όλοι μαζί ήταν στους δρόμους. Δεν ήξεραν τι ακριβώς ζητούσαν, δεν ήξεραν τι ακριβώς πρέπει να φωνάξουν. Εκείνο που τους ένωνε ήταν η σκέψη πως καθένας και καθεμία από αυτούς θα μπορούσε να είναι νεκρός αντί για τον Γρηγορόπουλο. Ήξεραν πως ο Αλέξανδρος ήταν ένας από αυτούς.

Ένας τοίχος έγραψε, ο Δεκέμβρης δεν ήταν η απάντηση, αλλά η ερώτηση. Η δολοφονία του νεαρού Αλέξανδρου από έναν άνθρωπο που δουλειά του ήταν να τον προστατεύει ήταν η φρικτή αφορμή. Τι οδήγησε τους νέους σε αυτή την αντίδραση; Αβέβαιο μέλλον, πτυχία χωρίς αξία, σχολεία δίχως υποδομές, κοινωνία δίχως ελπίδα. Ένας κόσμος γυάλινος που δεν τους χωρούσε. Έπρεπε να τον σπάσουν, ακόμα κι αν ήταν να κοπούν. 30 δις ευρώ στις τράπεζες, σφαίρες σε αυτούς. Τους κλέψανε τα όνειρα. Μας κλέψανε τα όνειρα.

Σύσσωμη η κοινωνία βρέθηκε σε αμηχανία. Κανένας δε μπορούσε να προβλέψει τούτο το ξέσπασμα του κόσμου αλλά και ούτε να το ελέγξει. Και εδώ που τα λέμε δεν χρειαζόμασταν έλεγχο. Κατανόηση χρειαζόμασταν. Κάποιοι μας την έδειξαν. Ήταν λίγοι. Οι περισσότεροι υπερασπίζονταν εκείνους που προστάτευαν το χριστουγεννιάτικο δέντρο στην πλατεία συντάγματος. Το δέντρο της υποκρισίας ,το σύμβολο του καπιταλισμού.  Εκείνους που κάθε μέρα μας ξυλοφόρτωναν επειδή μιλούσαμε, επειδή φωνάζαμε, επειδή δείχναμε ότι υπάρχουμε. Το δέντρο κάηκε όμως. Όπως κάηκαν και συνεχίζουν και καίγονται τα όνειρά μας, το μέλλον μας.

Τώρα, σήμερα, ακόμα περισσότερο από τότε είμαστε καταπιεσμένοι. Όχι μόνο εμείς. Ολόκληρη η κοινωνία. Εργαζόμενοι, άνεργοι, φοιτητές, μαθητές,  μετανάστες. Τα αίτια υπάρχουν περισσότερο από ποτέ. Ας μην περιμένουμε την αφορμή. Ας βγούμε στους δρόμους, στις πλατείες, στις γειτονιές. Ας διεκδικήσουμε το αυτονόητο. Έχουμε δίκιο και το ξέρουμε. Όλοι μαζί μπορούμε να τους ανατρέψουμε. Παιδεία, εργασία, δικαιώματα,

δημοκρατία, ελευθερία…


ΤΑ ΘΕΛΟΥΜΕ ΟΛΑ ΠΙΣΩ!

Η ΟΡΓΗ ΜΑΣ ΞΕΧΕΙΛΙΖΕΙ!

 **Καλούμε όλους/όλες στην προβολή του ντοκιμαντέρ του Αλ Τζαζίρα για την νέα Ελλάδα «Children Of The Riots» την Δευτέρα 05/12 ,14:30 στην αίθουσα 107

This entry was posted in UNCATEGORIZED. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s